Een vrijwilliger in de kijker ...

LINDA VAN HOOF

Eind juni, een van de eerste zonnige momenten, we zitten op het terras van de Bistreau, die gesloten is, met onze eigen blikjes drank. Ideaal voor een fijne ontmoeting.

Linda vertelt me dat haar carriëre begon in Oudenburg waar ze 6 jaar in een stikfabriek aan de slag was. Na een sluiting kwam ze terecht in een wasserij voor de inpak, waar ze tijdelijk zou werken en er uiteindelijk 28 jaar bleef tot ook daar de deuren definitief zouden sluiten. Daarna bleef ze thuis. Ze is gehuwd, heeft twee volwassen kinderen en is ook oma van 4 kleinkinderen.

Als hobby's houdt ze van wandelen en fietsen, maar wel bergaf en met de wind van achteren!  Ze zit ook in een brei & klets-club, waar ze breien voor het goede doel. Verder trekt ze graag naar Balen waar ze regelmatig tot rust komt op een fijne camping.

Naast de opvang  van een van haar kleinkinderen heeft ze haar werk als vrijwilliger in het Zorghuis waar ze steevast de nacht doet op maandag en de donderdagnamiddag voor haar rekening neemt. Ze leerde het Zorghuis kennen via haar dochter die Els Cappelle kende van in het rusthuis Lacourt. Ze heeft zelf een broer die overleed aan kanker. Hij was alleenstaand en Linda weet dus perfect wat die mensen aan behoeften hebben. De dood van haar broer heeft in deze keuze zeker een rol gespeeld en zorgde er voor dat ze bij de allereersten was om in dit project te stappen.

Wie haar kent zou haar omschrijven als iemand die steeds klaar staat voor anderen, betrouwbaar is en vasthoudt aan waarden en normen zoals respect onder de mensen. Ze is iemand die de keuzes van anderen respecteert en niet zo snel oordeelt.

Door de dood van haar broer realiseerde ze zich dat het leven te kort is om ons druk te maken over luttele zaken.

Haar voldoening in het Zorghuis haalt ze uit het feit dat de gasten tevreden zijn, appreciëren wat vrijwilligers er doen. Ze heeft respect voor de gasten en geeft ze affectie. Eenmaal buiten probeert ze het achter zich te laten omdat ze er anders te nauw zou bij betrokken zijn. Het zijn allemaal schatten van mensen, ook al zit er uitzonderlijk wel eens een "duveltje met engelenvlerkjes" tussen.

Moeilijker vindt ze het wanneer gasten overlijden en familieleden de vrijwilligers van het Zorghuis weigeren op de begrafenis. Gelukkig zijn dit uitzonderingen.

Geef haar een toverstok en ze maakt  de mensen "verdraagzamer". Waarom toch overal moorden en oorlog, vraagt ze zich af ? Mensen vindt ze de wreedste dieren op aarde. Ze doden uit lust, terwijl de dieren doden wanneer ze zelf in gevaar zijn of om aan eten te komen. Ze zou ook kiezen voor meer persoonlijke betrokkenheid tussen de mensen. Met het internet, de chat en de sms is er minder contact dan vroeger en dat vindt ze jammer.

En tenslotte zou ze het weer veranderen, maar op een dag als deze valt dit eindelijk wel weer mee!

Ze krijgt wel eens te horen van anderen dat ze goed "zot" is om voor zieke mensen te zorgen en soms snappen ze niet altijd dat ze graag haar tijd in het Zorghuis besteedt omdat ze zich daar goed bij voelt en weet wat de gasten nodig hebben.

Meer mensen zouden eens moeten stilstaan bij het leven en zich realiseren hoe gelukkig ze zelf wel zijn. Haar devies luidt dan ook  "denk niet alleen aan jezelf, maar ook aan anderen".

Wanneer ze dit uitspreekt voel ik naast de warmte van de zon ook de warmte van deze vrolijke dame voor andere mensen. Het is een schat van een mens met humor en met engelenvlerkjes !

interview door Sabine Roobroeck, bestuurder


   

WWW.ZORGHUISOOSTENDE.BE