Een vrijwilliger in de kijker ...

 

IMG 1103

Gesprek met vrijwilliger Marilyn Vanwynsberghe

Zorghuis:

Kan u zichzelf even voorstellen en mededelen wat u over uzelf kwijt wilt?

Marilyn:

Ik woon, samen met Charlotte en Mouche, mijn twee katten aan de rand van de Oostduinkerkse duinen. Oorspronkelijk uit Turnhout ben ik hier aangespoeld na een toch wel merkwaardige loopbaan: bediende in een farma bedrijf, secretaresse in een privéschool, Oostende Dover ferry’s, horeca en een doe-het-zelfzaak.

Zorghuis:

Hoe bent u met het Zorghuis in contant gekomen?

Marilyn:

Via een vriendin die samen met mij werkte in het CAW Veurne. Door haar vele telefonische kontakten kende zij het Zorghuis.

Zorghuis:

Wat denkt u over het initiatief “Zorghuis”? Is het een goede formule? Wat kan er beter?

Marilyn:

Prachtig initiatief natuurlijk. Paradoxaal genoeg, hoe minder mensen er beroep op moeten doen hoe beter natuurlijk. Iedereen die het initiatief pas kent is verbaasd. Niet alleen het pathologische speelt een rol, het emotionele is minstens even behartenswaardig. Alleenstaand, in een precaire situatie en ook nog eens communicatie en emotionele warmte moeten missen is zwaar. Het” Zorghuis” biedt een stuk antwoord op deze problematiek.

Er kan altijd wat beter maar het zijn details.

Zorghuis:

Hebt u over uw vrijwilligerswerk in het Zorghuis al met andere mensen, vrienden of familieleden gesproken? Wat vinden zij er van?

Marilyn:

Positieve reacties, unaniem, van iedereen. Veel ook: “dat zou niets voor mij zijn.” Te belastend. Echter: het engagement werkt in twee richtingen. Inderdaad, het is af en toe belastend maar van de gasten krijg je ook iets terug. Zoals ik al zei, communicatie met de gast lukt in de meeste gevallen wel en je kan zoveel meer aandacht aan de gast schenken dan in een verpleeginrichting. Trouwens, een dergelijk engagement neem je niet vrijblijvend op. Ik heb me niet als vrijwilliger opgegeven om er na 14 dagen de brui aan te geven, ik wist dat het geen “pintjes tappen” was en nog minder een “feestcomitétje” Ik heb mijn beslissing heel rationeel genomen en er minstens twee weken over nagedacht alvorens de stap te zetten.

Zorghuis:

Welke waarden in het leven zijn voor u belangrijk?

Marilyn:

Respect! De anderen meten met de maten waarmee je zelf wil worden gemeten, al is dit geen evangelie. We hebben allemaal wel onze kantjes en respect kan ook tegen zijn grenzen aanlopen als er misbruik van wordt gemaakt voor minder nobele bedoelingen. Je moet dat snel doorhebben want dat kan je vertrouwen wel een flinke knauw geven.

 

Zorghuis:

Mensen weerspiegelen wat ze thuis leren of van thuis meekregen. Is dat ook voor u van toepassing?

Marilyn:

Zeer zeker. Ik heb een gelukkige jeugd gehad met veel liefde en dat projecteer je in je latere handel en wandel. Wie liefde krijgt kan er ook veel beter uitdelen.

Zorghuis:

Uw voornaam betekent “bittere schoonheid” en bestaat dus uit twee delen. Welk deel van u is “bitter” en welk deel is “schoonheid”?

Marilyn:

Zo heb ik het nog niet bekeken! U verrast mij hiermee.

Ik zal moeten onbescheiden zijn dus. Mijn reguliere kontakten zeggen mij af en toe dat ik een mooi innerlijk heb omdat ik –steeds volgens mijn vrienden- een hoog “cocoon”gehalte zou hebben. Ik volg inderdaad nogal veel intuïtief mijn hart omdat ik denk dat: als je je hart volgt en het goed voorhebt kan je eigenlijk weinig verkeerd doen.

Ik ben heel empatisch, ik kan heel ongelukkig, ja zelfs opstandig zijn over onrecht in het algemeen. Waar, wanneer, hoe, wie, het maakt me niet uit. Ook het onbetamelijke en het kwetsende hoort daarbij.

Laat dat laatste dan het bittere in mij zijn.

Interview: iRTee

8 april 2014

 
   

WWW.ZORGHUISOOSTENDE.BE