Een vrijwilliger in de kijker ...

 

Ronny Wittesaele


Gesprek met vrijwilliger de heer Ronny Wittesaele.

 

Datum gesprek: maandag 9 maart 2015 om 10:00 uur

Zorghuis:

Wilt u zich even voorstellen aan de lezers van de nieuwsbrief?

Ronny Wittesaele:

Sedert 2008 woon ik achter de duinengordel van De Haan in het bescheiden Klemskerke.

Ik ben eigenlijk afkomstig van Brugge en ben mij hier komen vestigen na een Brussels

intermezzo en na een carrière bij het Nationaal Geografisch Instituut, een minder

bekende maar belangrijke openbare federale instelling.

Mijn grote hobby is fotografie (Nikonist).

 

Zorghuis:

De klassieker: Hoe bent u met het Zorghuis in contact gekomen en bij uitbreiding

vrijwilliger geworden?

Ronny Wittesaele:

Via een dame en via de vorige coördinator ben ik ingegaan op een heel eenvoudige

vraag. Ik ben eigenlijk een atypische vrijwilliger. Nooit voorheen ben ik in contact

gekomen met zorg voor oncologische patiënten of met andere belangengroepen van

diverse medische aandoeningen.

 

Zorghuis:

Hebt u altijd “intuïtief” aangevoeld dat u iets als het “Zorghuis” aankon of is uw

medewerking op andere sociale bekommernissen gebaseerd?

Ronny Wittesaele:

Niet intuïtief. “zorgen” zit voor een stuk in mij. Ook niet speciaal een duidelijk algemeen

maatschappelijk engagement maar een sociaal extraatje spreekt mij wel aan. Dat was in

mijn vroegere werkkring ook zo. Ik hielp de kar trekken als er wat gaande was dat niet

onmiddellijk met de functie te maken had.

 

Zorghuis:

Vlaanderen heeft een enorme rijkdom aan inventieve initiatieven voor vrijwilligers. Zou

dat een reden kunnen hebben?

Ronny Wittesaele:

De laatste jaren schuift de overheid al maar meer taken van zich af wegens de gekende

dooddoener “besparingen” en legt ze de verantwoordelijkheid bij de organisaties, hun

medewerkers en hun vrijwilligers. Op zestig jaar kan een mens dikwijls nog heel wat en

dat is dan meteen en voor velen een goede en zinvolle invulling.

 

Zorghuis:

Solidariteit blijkt wel meer en meer een oudbollig begrip. Zou dit een gevolg zijn van de

crisis om hierdoor meer op jezelf terug te vallen?

Ronny Wittesaele:

Solidariteit is helemaal geen oudbollig begrip. Net omwille van de crisis komen mensen

elkaar meer tegen. Ontmoetingsmogelijkheden, onder meer het internet, dat veel deuren

opent, repair cafés, kangoeroewoningen, speelstraten, co-housing en zo zijn nog wel

meer zaken te bedenken, zijn toch in zekere zin een actuele vorm van solidariteit niet?

 

Zorghuis:

Moeten de beheerders van het Zorghuis nog meer vooruit denken?

Ronny Wittesaele:

Sommige vrijwilligers ervaren een gemis aan verticale communicatie. Met wat en hoe is

het Zorghuis exact bezig om haar doelstellingen waar te maken en de toekomst te

consolideren? Er wordt ook een evolutie gemerkt in de zorgvraag van de gasten.

 

Zorghuis:

Weerspiegelt uw ingesteldheid, dat u ongetwijfeld van thuis uit meekreeg uw

maatschappelijk engagement?

Ronny Wittesaele:

Zeer zeker, mijn ouders waren altijd aan te spreken voor toevallige (nood)situaties of

andere imperatieve maatschappelijke gelegenheden.

Ik word trouwens redelijk dikwijls inhoudelijk bevraagd over mijn vrijwilligerswerk in het

Zorghuis.

 

Zorghuis:

Uw naam Ronny betekent “Goede heerser”. Ziet u zichzelf in deze omschrijving?

Ronny Wittesaele:

Zeker geen heerser. Ik ben eerder een complementair iemand op wie je blindelings kan

rekenen met wederzijds respect voor elke gevoeligheid.

 

Interview IrTee

   

WWW.ZORGHUISOOSTENDE.BE